Amandelen

wp_20160922_018

In het dorp had een man zijn garagepoort openstaan. Hij zat voor een groot houtblok. Hij legde er een amandel op en sloeg de noot met een hamer stuk. Het was de tijd van de amandelen, in de streek waar ik de voorbije twee weken verbleef. Elders in het dorp koppelden oude mannen een amandelpelmachine aan de motor van hun kleine tractor, of zelfs aan die van hun wagen, en maakten vervolgens een hels kabaal. Maar deze man niet. Ik wandelde verder door het dorp. Ik dronk een glas bij de bar met de wifi en checkte mijn mails. Toen ik terugkwam zat de man daar nog steeds en legde kalm een nieuwe amandel op het houtblok. Die voormiddag ontdekte ik ook hoe stil het in het dorp is – afgezien van de amandelpellers – en ook dat de mensen hier nog liedjes zingen, gewoon, als ze over straat lopen.

Over traagheid

‘Traagheid associeer ik in de eerste plaats met genot. Je hebt absoluut traagheid nodig om te kunnen genieten. Omdat je de tijd moet hebben om dingen te laten bezinken. Neem nu naar de bioscoop gaan: ik ben een zeer gevoelig iemand, heb enorm scherpe zintuigen. Een film heeft een overrompelend effect op mij. Ga ik naar een goede bioscoopfilm, dan ben ik daar een maand mee zoet. Of musea: ik vind dat ze museumtickets zouden moeten verkopen om naar één of twee schilderijen te gaan kijken. Als je in het musée d’Orsay in Parijs drie uur hebt rondgelopen, heb je alle grote kunstwerken van de 19de eeuw gezien. Dat is teveel. Daar geraakt je harde schijf van vol. Traagheid heeft te maken met degelijkheid. Niet lichtzinnig omgaan met de prikkels die je krijgt maar ze echt savoureren. Het is bijna een ecologisch verhaal.’  

Michiel Hendrickx

Isabelle interviewde Michiel Hendryckx voor het dossier over vertragen in het oktobernummer van Psychologies.