Mentale sperperiode

Foto: Ganymedes Costagravas

Foto: Ganymedes Costagravas

Wat is het toch dat de feestdagen zo bijzonder maakt? En wat maakt dat we ons net dan ook vaak het treurigst voelen? In het decembernummer van Psychologies wandel ik door Brussel met Joris Capenberghs, medewerker van Waerbeke vzw, de beweging die ijvert voor kwaliteitsvolle aandacht voor stilte, rust en ruimte in de samenleving.

‘Kerst is een periode bij uitstek dat we de gemeenschap, het familiale vieren. Dan verlangen we het meest naar een warm nest, een thuis,’ vertelt Capenberghs in straten waar nu de kerstmuziek weerklinkt. ‘De kerstmarkten creëren op een nogal artificiële manier dat gevoel van gemeenschap. Op wat anders een leeg plein is, ga je nu glühwein drinken en ongetwijfeld kom je er wel iemand tegen. Tegelijk nodigt deze periode je uit tot verstilling en reflectie. Kerst en Nieuwjaar vormen een scharniermoment. We creëren een keerpunt. Het is het moment waarop je je afvraagt: wat laat ik achter, wat neem ik met me mee? Je komt tot verstilling om iets anders mogelijk te maken, al heb je geen garantie dat het ergens toe leidt. Er is leegte die vol kan aanvoelen, zoals wanneer je net afscheid hebt genomen van iemand die je dierbaar is. Maar als je met een avondje televisie de tijd hebt willen doden, overvalt je een andere leegte. Dat is een lege, onbehaaglijke leegte. Heel veel mensen leven in een volzet leven’

Dirk Sturtewagen vat de kernboodschap van Waerbeke als volgt samen: ‘Vanuit stiltebeleving groeit het vermogen om tot verandering te komen. Je komt in actie vanuit een positieve waardering voor wat er is. Het gaat dan niet zozeer om akoestische stilte, maar om rust en ruimte. Om de zorg voor innerlijke ruimte.’

Het volledige artikel lees je hier.