Voor al wie graag schrijft

Schrijven en genieten, dat belooft het zomerprogramma van de Schrijfkaravaan. Op zoek naar inspiratie, de schrijver in jou volop tot leven brengen? Op zoek naar tijd en begeleiding om door te werken aan een project? Leren van grote auteurs en zo je eigen stijl ontwikkelen? Voor elk van die wensen biedt De Schrijfkaravaan een of meerdere schrijfweken aan. De eerste schrijfweek begint al op 12 juni, dus neem tijdig een kijkje op http://www.deschrijfkaravaan.be/lente-en-zomeraanbod-2017/

Open brief over waarom we iemand als David Grossman moeten beluisteren

Voorbije dinsdag was David Grossman in het land, een schrijver die ik ten diepste bewonder. Zijn komst bracht in bepaalde middens commotie teweeg. Een Israëliër een platform geven, kan dat wel? Ja, vind ik, sterker nog, we zouden het nog veel vaker moeten doen. Waarom? Daarover schreef ik deze open brief als antwoord op de open brief van Lieven De Cauter aan David Grossman:

Geachte heer De Cauter,

Op dinsdag 8 december bracht de Israëlische schrijver David Grossman een bezoek aan ons land, een bezoek dat –financieel en organisatorisch- mogelijk werd gemaakt door het Studium Generale van HoGent, waar hij die avond in gesprek ging met Sigrid Bousset. Het was zoals steeds wanneer hij in het land is een bijzonder groot privilege om deze man, die niet alleen een groot schrijver is maar ook iemand met een zeer grote persoonlijke integriteit, te horen spreken.

In de context van dit bezoek ontstond commotie in de kringen van mensen die een culturele boycot van Israël een geschikte manier vinden om hun, zeer terechte, afkeur tegenover de politiek van de Israëlische regering vorm te geven. Daarmee lijken deze mensen verder te gaan dan de princiepsverklaring van de Belgian Campaign for an Academic and Cultural Boycott of Israël (BACBI), die handelt over het boycotten van Israëlische instituten, niet van individuele academici en kunstenaars.

U woonde het lunchgesprek met David Grossman bij in Passa Porta. In uw open brief aan de schrijver, nog diezelfde dag gepubliceerd in De Wereld Morgen, schrijft u vol lof over de mooie en wijze woorden die u Grossman hoorde spreken en u getuigt van het gevoel van treurnis waarmee u na dat gesprek vertrok.

Die treurnis hoeft niet te verwonderen na een gesprek dat ook, hoe kan het anders, ging over de Midden-Oostenproblematiek, verwoord door een man die over deze problematiek vertelt van binnenuit, vanuit het standpunt van de gewone burger. Wat mij verwondert is waaraan u precies die treurnis toeschrijft. Lees verder op MO*.be