Zo pimp je je dagboek (3 tips voor schrijvende tieners)

Je lief die het afbolt. De leraar die een hekel aan je heeft. De examens die eraan komen. Of gewoon dat je weer eens even niet goed weet waar je hoofd staat…  Wist je dat schrijven een heel goede manier is om daarmee om te gaan? Psychologen die onderzoek doen naar geluk en veerkracht tonen het keer op keer aan: over je emoties schrijven helpt. Je kan er beter mee om en vaak verdwijnen ze ook gewoon. En je ontdekt zelf hoe je de zaken beter kan aanpakken.

Je dagboek volpleuren met al je zieleroerselen dan maar? Kan, maar er zijn ook creatievere manieren. Probeer bijvoorbeeld eens een van de volgende drie schrijftruuks:

1. Je pennenvriend in Australië

Je hebt iets vervelends meegemaakt en zou het liefst van al bij een goede vriend(in) gaan uithuilen en raad vragen. Alleen: je weet niet bij wie. Geen probleem: vind er een uit, in Australië nog wel. Schrijf hem of haar een brief waarin je uitgebreid vertelt wat er aan de hand is en waarom je je ellendig voelt. Steek de brief in een enveloppe en leg ze drie dagen opzij. Na dag drie doe je de enveloppe open. Je leest jouw brief en beeld je in dat je nu de vriend(in) in Australië bent. Schrijf, alsof je die vriend(in) bent, een brief aan jezelf terug. Verzin alle mogelijke troost en goede raad die je kan bedenken. Gegarandeerd helpt je tegenvoeter-zelf je een eind vooruit.

2. Interview met je idool

Wist je dat jouw idolen iets zeggen over jezelf? Iemand die jij bewondert is dikwijls iemand die iets heeft of kan dat jij ook hebt of kunt, maar nog moet ontwikkelen. Met deze schrijftruuk haal je daar profijt uit. Je stelt je voor dat je jouw held of idool kan spreken voor een persoonlijk interview. Beschrijf eerst kort hoe je hem haar ontmoet (hij/zij verwacht je!).Neem dan twee balpennen of stiften met een verschillende kleur. Met de ene schrijf je jouw vraag of vragen. In de andere kleur schrijf je het antwoord van jouw idool op. Gewoon, wat zou hij of zij jou antwoorden? Weird? Je moet het gewoon eens doen, het werkt echt.

3. Speel je eigen weerman

Een ideale oefening voor dagen of periodes dat je er echt de pest in hebt en je erg down voelt. Laat om de drie uur een wekkertje afgaan, bv. op je gsm. Als het afgaat neem je een speciaal daarvoor bestemd notitieboekje (zorg dat het zo klein is dat je het handig in je broekzak kan steken) en beschrijf daarin heel kort hoe het met je gemoed gesteld is. Je kan het doen in weertermen (onweer, minder bewolkt dan daarnet, beetje zonnig…) of je kan in de derde persoon schrijven over jezelf: X voelt zich op dit moment…. Een paar woordjes uitleg over de oorzaak van je gemoed mogen maar hoeven niet. Als je deze oefening een paar dagen volhoudt ga je merken dat er meer en meer brede opklaringen komen.

Werken de truuks? Zin in meer? Van 1 tot 5 juli organiseert De Schrijfkaravaan een workshop Write-a-way voor jongeren tussen 14 en 20 jaar waarin je nog veel meer van deze schrijftruuks leert en al schrijvend op stap gaat naar een nog betere versie van jezelf. Meer info: http://www.deschrijfkaravaan.be/write-a-way/

Denk alsjeblieft ook aan de kinderen

‘Kijk mama, wat een gekke meneer die zich in een paard heeft verkleed’ Zijn stemmetje hoog, hij weet niet echt zeker of dit grappig is. Ik neem het DS weekblad van hem over – het zat tussen het dikke pak van de weekendkrant, ik had het nog niet gezien. Ik blader. Een huilend jongetje dat zichzelf een pistool tegen het hoofd houdt (een speelgoedpistool, lees ik, maar mijn vijfjarige kan niet lezen), een volledig verbrande vrouw, een dood jongetje in Sarajevo, de ogen nog open, een dikke man die zichzelf heeft laten kruisigen, een Oegandees kleutermeisje waarvan beide handen geamputeerd zijn nadat ze in het vuur was geworpen (gelukkig kan mijn vijfjarige de tekst bij deze foto niet lezen), een volledig in een latex kleed ingepakt persoon, geen ogen of armen te zien, poedelnaakte mannen met maskers op hun hoofd,  ingespannen als paarden voor een koets, een dikke man die op handen en knieën naast zijn hond zit, je staart naar zijn naakte kont en vermoedt de voederbak… Het is maar een greep uit de foto’s die in dit weekblad staan. Niets vermoedend op tafel gelegd, opgepikt door argeloze vijfjarige.

Wat doen zulke beelden met een kind? Een jongetje van vijf kan dat niet plaatsen. ‘Ja, maar, je moet dat dan kaderen als ouder’, hoor je dan. Een:  je bent er niet altijd bij als ze zo’n blad inkijken. Twee: hoe kader je dit dan?  Drie: zelfs al kader je: beelden spreken hun eigen taal, zoeken hun eigen weg door ons bewustzijn. Ik herinner me nog als de dag van gisteren de televisiebeelden van een bebloede man die op een draagbaar door een hysterische massa wordt meegevoerd. Het was ergens in Azië, Viëtnam of zo stel ik me voor. Het beeld kwam op het televisiejournaal, ik was nog klein. Dat die meneer stout was geweest, ‘kaderde’ mijn vader.  Dat hielp geen zier tegen de nachtmerries die ik er aan overhield.

Het thema van dit DS Weekblad was ‘schaamte’. Dat had ik wel begrepen. Past in een reeks die de Standaard gaat brengen over Grote Gevoelens. Welke grote gevoelens wil DS nog brengen? Pijn, haat, afgrijzen, angst… Met bijbehorende, esthetische, paginagrote foto’s?  Ik zeg niet dat dergelijke foto’s niet gepubliceerd mogen worden. Maar niet in een krant die je argeloos op de tafel legt.

Ik was blij dat het niet De Standaard was die paginagrote foto’s van gemartelde kinderen in Homs bracht. Ik had ze gelukkig op tijd onderschept, mijn vijfjarige heeft ze niet gezien. Ik was blij dat de Standaard bij de special rond het ongeval in Sierre koos voor een beeld van de tunnel als opener, krachtig en sereen. Ik vertrouw erop dat mijn krant de lijn weet te bewaken. Maar blijkbaar zijn de lijnen verschoven naar een plek waar ik als moeder niet meer achter kan staan.

Mag ik redacties van algemene tijdschriften en kranten vragen om toch ook rekening te houden met kinderogen als ze beelden plaatsen?

 

 

Een leven in balans op de boekenbeurs

Op dinsdag 1 november staat de boekenbeurs in het teken van ‘Een leven in balans’. Dat betekent lezingen en debatten over relaties, opvoeden, (geestelijke) gezondheid,  spiritualiteit… Enkele Psychologies-journalisten ondervragen auteurs van het betere welzijnsboek. Isabelle gaat op zoek naar de geestelijke gezondheid in Vlaanderen (met Annick Ruyts en Joris Van den Berghe) en naar hoe we onze kinderen helpen omgaan met stress, angst en het opgroeien in het algemeen (met Lieve Swinnen, Pia Leurs en Berti Persoons).

Naar het programma

Opvoeding : ‘Mama, ik kan dat niet!’

‘Vaak zijn we er ons als volwassenen niet eens van bewust hoe prestatiegericht we met onze kinderen omgaan. We prijzen een kind omdat het een mooie tekening heeft gemaakt, terwijl we het ook zouden kunnen prijzen omdat het zo fijn aan het kleuren of tekenen is.’

Isabelle Rossaert interviewde kinderpsychiater Lieve Swinnen naar aanleiding van haar nieuwe boek Veerkrachtige kinderen (z)onder stress voor het septembernummer van Psychologies.