Het Turkije waar ik van houd.

istanbul

De voorbije maanden zijn we met PEN intensief in de weer geweest om een platform te creëren voor Turkse schrijvers, bij de herdenking van de mislukte coup in Turkije, nu een jaar geleden. Veel schrijvers reageerden enthousiast en boden hulp. Sommigen lieten naderhand weten toch geen bijdrage te kunnen schrijven. Veel schrijvers zetten hun gedachten neer in beeldspraak, de literaire vorm van een land waar één kwaad woord over de machthebber je vandaag achter de tralies kan doen belanden. Sommige schrijvers werden vrienden. Allen die aan dit project meewerkten hebben hiervoor moed moeten opbrengen. In MO* en De Standaard der Letteren vonden we twee prachtige partners om hun teksten naar buiten te brengen. 

Lees hier de teksten van Irfan Babaoglu, Asli Perker en Birgul  in De Standaard der Letteren

Lees hier de teksten van: Nedim Gürsel, Mario Levi, Yavuz Ekinci, Irmak Zileli, Burhan Sönmez en Kader Sevinç  in MO*

De trein naar Landen

Ze waren met z’n drieën, ze liepen over het perron en het was niet duidelijk of ze echt vrienden waren of een los verband van jonge mensen die hoopten dat het met z’n drieën beter was dan alleen. Ze hadden een gitzwarte huid, ze droegen dikke anoraks bij zich, eentje had nog een warme muts op. Ze lachten ontspannen, grapten met elkaar en ik vroeg me af: zijn dit nu van die jongens die de zee zijn overgestoken? Hoe kunnen ze zo in hun schik zijn na alles wat ze hebben meegemaakt? Iedereen op het perron werd vrolijk van hun luchthartigheid. Ze namen dezelfde trein als ik, tot mijn verbazing, want mijn trein trekt het Hagelandse en Haspengouwse platteland in. In het dorpje waar ik af stap had de conducteur een van hen uit de trein gezet. Hij had geen kaartje. En ook geen papieren. En in het dorpje waar ik de trein uit stap is werkelijk niets te zoeken. En het was al avond. De jongen smeekte om weer op de trein te mogen. Dan moet ik er de politie bijhalen, zei de conducteur. De jongen smeekte nog. Dat hij in de eerstvolgende stad zou uitstappen, zei hij. Ik keek ernaar en dacht: zo meteen breng ik hem wel met de wagen naar die stad. En ik dacht: eerst geef ik hem een bord van de spaghetti die thuis op me staat te wachten. En net toen ik dat dacht, en net voor de deuren van de trein weer zouden sluiten zei de conducteur: allee, kom in de trein. En het is zo gek, te bedenken wat die ene seconde van aarzeling voor verschil zou hebben gemaakt. Misschien had hij zijn compagnons niet meer teruggevonden. Misschien waren er heel andere dingen met hem gebeurd dan nu.

Voor al wie graag schrijft

Schrijven en genieten, dat belooft het zomerprogramma van de Schrijfkaravaan. Op zoek naar inspiratie, de schrijver in jou volop tot leven brengen? Op zoek naar tijd en begeleiding om door te werken aan een project? Leren van grote auteurs en zo je eigen stijl ontwikkelen? Voor elk van die wensen biedt De Schrijfkaravaan een of meerdere schrijfweken aan. De eerste schrijfweek begint al op 12 juni, dus neem tijdig een kijkje op http://www.deschrijfkaravaan.be/lente-en-zomeraanbod-2017/

Met lezers ‘Dat is wat ik bemin’ naar Parijs

Dag,

kleinerIn augustus 2015 verscheen mijn roman Dat is wat ik bemin bij uitgeverij Cossee. Heel wat lezers vertelden me achteraf dat ze zin hadden om de plekken waar de roman zich afspeelt – de Luberon en Parijs – op te zoeken. Sommigen deden het ook. En sommige lezers, op de facebooksite van Iedereen Leest, fantaseerden erover een bus in te leggen naar Parijs.

Het Parijs van Dat is wat ik bemin delen met mijn lezers: het leek me ook zelf een leuk idee. Ik heb lang enkel met dat idee gespeeld, maar het concrete resultaat van dat spelen ligt nu hier: een uitnodiging voor een tweedaagse in Parijs, met Dat is wat ik bemin en de avonturen van de auteur tijdens het schrijven ervan als leidraad, maar met Parijs zelf, en de schoonheid die ze te bieden heeft, bezongen door auteurs zo divers als Ernest Hemingway, Adriaan Van Dis of Bregje Hofstede, in de hoofdrol. Twee dagen zwerven door de straten waar de denkbeeldige Valérie rondzwierf, en ik terwijl ik haar uitvond en vele schrijvers voor mij. Zin om mee te komen?

Isabelle Rossaert

Meer weten over de tweedaagse naar Parijs? Inschrijven? Klik dan hier

Een nieuw jaar, nieuwe auteurslezingen

Niets zo fijn als in dialoog kunnen gaan met mijn lezers. En daarvoor zijn er natuurlijk de auteurslezingen. In je klas, je boekhandel, je bib of cultuurcentrum, je vereniging: een moment van verstilling en reflectie, een kans om vragen te stellen over boeken, schrijven of de zaken die je bezighouden.

Hoe diep gaat liefde bij afwezigheid? Waarom zijn brieven en dagboeken helend? Dit zijn twee thema’s waarover ik een lezing geef. Graag met een interactief luik erbij.

Luister je liever naar een verhaal? Ik heb twee nog niet gepubliceerde verhalen in petto. In De witte orchidee viert een stervende man Valentijn met zijn vrouw. In Vol en zilverwit de maan geraakt een jonge journaliste in de ban van de kapitein van een cruiseschip. Twee verhalen over liefde in een grensgebied waaruit u er één kan kiezen. Achteraf maak ik graag tijd voor een nabespreking met het publiek.

Meer info over deze lezingen vindt u hier of op de website voor de auteurslezingen van het Vlaams Fonds

12974399_1193879050652776_4227739020697750428_n

Dekens op het trottoir

‘Depuis que ma femme est morte, j’ai perdu mes élégances.’ Het is zo’n jaar of twintig geleden dat ik rond deze tijd voor de weekendbijlage van De Standaard een reportage schreef over de daklozen in Brussel. Ik volgde er één de hele dag. Hij werd gefotografeerd voor de Delhaize bij de Beurs. Op het raam was een gigantische champagnefles geschilderd waar net de kurk van af sprong. Zo’n oude man, met een loden jas, een dikke baard en een fles in een bruin papieren zak: het is niet zo moeilijk daar tegen te kunnen. Veel moeilijker was het gisterenavond, toen ik nog laat van de Beursschouwburg naar het Centraal Station terugliep. Daar op die route, tussen Winterpret en Grote Markt, de mensen te zien zitten in hun burchtje van volle valiezen. Dat nest van dekens, waarin tussen man en vrouw de contouren zichtbaar waren van twee slapende kinderen. Ik kwam van een avond vol kortverhalen. Er liep veel volk op straat. En plots was niet meer duidelijk wat werkelijkheid was, en wat fictie.

Lezen for Life, dat doet u toch ook?

13336038_1579562502337071_8932144098398616103_n

Nog tot de warmste week, in december, kan u Lezen for Life! Voor wat?  Lezen for Life wil lezers oproepen om zich te verenigen voor het goede doel! Het concept is simpel: spaar dit najaar een zelfgekozen bedrag per gelezen boek en schenk het aan Lezen for Life, BE28 7360 2359 5720 . De opbrengst gaat naar geregistreerde doelen van Music for Life die zich met taal, lezen en leesbevordering bezig houden.  Meer info: https://www.facebook.com/lezenforlife/