Istanboel, waar ik volgende keer graag met beter nieuws van terugkeer

foto gebakjeswinkel‘Het lijkt op een gewone dag in een gewone stad. Misschien is het dat, denk ik, het geruststellende van zoveel Westerse vertrouwdheid, die maakt dat het gros van de bevolking rustig blijft en zwijgt. Er is toch niks aan de hand?’

Op 25 december landde ik voor de tweede keer in Istanboel om als waarnemer voor PEN Vlaanderen een nieuwe zitting van  het proces tegen de krant Cumhuriyet te volgen. Stiekem hoopte ik op tweede kerstdag de vrijlating van de overgebleven medewerkers van de krant te kunnen meevieren. Het draaide anders uit. Mijn verslag van twee dagen in een land op de rand van de afgrond lees je hier: Turkije, het land dat we niet mogen loslaten.

Advertenties

Istanboel, graag tot wederzien

WP_20170726_009 (2)Vorige week was er één om nooit te vergeten. Namens PEN België en de Nederlandse PEN was ik in Istanboel om er om als waarnemer aanwezig te zijn op het Cumhuriyet proces, samen met collega’s van andere PEN-centra en andere mensenrechtenorganisaties.

Zeventien medewerkers van de oppositiekrant Cumhuriyet, waaronder enkele topjournalisten, stonden er terecht omdat ze ‘terreuractiviteiten in de hand hebben gewerkt zonder lid te zijn van een terreurorganisatie”, in een Kafkaiaans absurd proces dat maar een doelstelling heeft: kritische stemmen in Turkije het zwijgen opleggen. Veel van de beklaagden, sommigen vaders van nog jonge kinderen, zaten al negen maanden in voorhechtenis, en konden hun familie maar één uur per week zien en dan nog achter glas.

Het was een week van grote emoties, grote moed, grote solidariteit. Ik was er getuige van hoe wreed en achteloos een regime om kan gaan met de levens van zijn burgers, maar vooral was ik getuige van de kracht en de schoonheid van mensen die vechten voor datgene waar ze in geloven.

Gedurende mijn verblijf daar hield ik een wereldblog bij voor MO*. Je kan mijn bijdragen hier lezen.