Met lezers ‘Dat is wat ik bemin’ naar Parijs

Dag,

kleinerIn augustus 2015 verscheen mijn roman Dat is wat ik bemin bij uitgeverij Cossee. Heel wat lezers vertelden me achteraf dat ze zin hadden om de plekken waar de roman zich afspeelt – de Luberon en Parijs – op te zoeken. Sommigen deden het ook. En sommige lezers, op de facebooksite van Iedereen Leest, fantaseerden erover een bus in te leggen naar Parijs.

Het Parijs van Dat is wat ik bemin delen met mijn lezers: het leek me ook zelf een leuk idee. Ik heb lang enkel met dat idee gespeeld, maar het concrete resultaat van dat spelen ligt nu hier: een uitnodiging voor een tweedaagse in Parijs, met Dat is wat ik bemin en de avonturen van de auteur tijdens het schrijven ervan als leidraad, maar met Parijs zelf, en de schoonheid die ze te bieden heeft, bezongen door auteurs zo divers als Ernest Hemingway, Adriaan Van Dis of Bregje Hofstede, in de hoofdrol. Twee dagen zwerven door de straten waar de denkbeeldige Valérie rondzwierf, en ik terwijl ik haar uitvond en vele schrijvers voor mij. Zin om mee te komen?

Isabelle Rossaert

Meer weten over de tweedaagse naar Parijs? Inschrijven? Klik dan hier

Advertenties

Een nieuw jaar, nieuwe auteurslezingen

Niets zo fijn als in dialoog kunnen gaan met mijn lezers. En daarvoor zijn er natuurlijk de auteurslezingen. In je klas, je boekhandel, je bib of cultuurcentrum, je vereniging: een moment van verstilling en reflectie, een kans om vragen te stellen over boeken, schrijven of de zaken die je bezighouden.

Hoe diep gaat liefde bij afwezigheid? Waarom zijn brieven en dagboeken helend? Dit zijn twee thema’s waarover ik een lezing geef. Graag met een interactief luik erbij.

Luister je liever naar een verhaal? Ik heb twee nog niet gepubliceerde verhalen in petto. In De witte orchidee viert een stervende man Valentijn met zijn vrouw. In Vol en zilverwit de maan geraakt een jonge journaliste in de ban van de kapitein van een cruiseschip. Twee verhalen over liefde in een grensgebied waaruit u er één kan kiezen. Achteraf maak ik graag tijd voor een nabespreking met het publiek.

Meer info over deze lezingen vindt u hier of op de website voor de auteurslezingen van het Vlaams Fonds

12974399_1193879050652776_4227739020697750428_n

Op naar Theater aan Zee

1402567547-vrijstaat-algemeen-beeld_crop-632x315Theater aan zee brengt dit jaar in het kader van een reeks de Debutanten acht schrijvers die komen vertellen over hun boek. Op dinsdag 2 augustus mag ik samen met Alicja Gescinska aanschuiven bij Friedl’ Lesage in Vrijstaat O. voor een gesprek over onze debuutromans. Andere schrijvers op het programma zijn Lize Spit, Kris Van Steenberge, Lara Taveirne, Mustafa Kör, Rebekka de Wit en Sven Vitse.

Meer info vind je op de website van TAZ.

Hoe is het om oog in oog te staan met een everzwijn?

touchHoe klein kunnen studentenkamertjes in Parijs worden? Waarom zijn de wandtapijten van De dame en de eenhoorn zo mooi? Waarom kreeg Petrarca een rolletje in mijn boek en wat is er aan de hand met de bron van de Sorgues? En staan die stenen op de berg er echt? Deze en vele andere vragen beantwoord ik graag tijdens een reeks boekenpraatjes over Dat is wat ik bemin, die vanaf deze week van start gaat in enkele mooie Vlaamse boekhandels.

 

Op donderdag 10 maart bijt boekhandel Limerick in Gent de spits af. Ik word er geïnterviewd door boekhandelaar Gert Brouns. Vanaf 20.00 u. Meer info

Op zaterdag 12 maart ben ik te gast in boekhandel Station Berlaar, in Berlaar. Vanaf 19.00 u. Meer info

Op zaterdag 19 maart mag ik samen met Ingrid Vanderveken, auteur van het pas verschenen Het zwijgen, aanschuiven bij Diane Broeckhoven  in  De Groene Waterman in Antwerpen. Diane gaat met ons in gesprek over onze passie voor het schrijven. Vanaf 16.00 u. Meer info

Op 24 maart interviewt MO*-journaliste Tine Danckaers me in de Zondvloed in Mechelen. Om 20.00 u. Meer info

Op 14 april ben ik te gast in de Boekuil in Mortsel en op 30 april in boekhandel Malpertuis in Genk, in het kader van het 30 30 30 festival.

Manja, een boek dat je de adem beneemt

Deze namiddag had ik de eer om de herontdekte klassieker Manja, de vriendschap van vijf kinderen te pitchen op het Schwobfest in Brussel. Omdat het warm was en het kristallen klokje van presentatrice Katrijn Van Bouwel veel vroeger dan ik verwacht had rinkelde  hier de hele lofzang. Voor wie nog op zoek is naar beklijvende zomerlectuur.

Op een muurtje bij de ruïne van een huis, op een helling bij een rivier in een niet nader genoemde stad in Duitsland, zitten vier jongens. Aan de overkant van de rivier de fabrieken, huizen, de kerktoren, de skyline van de stad, waar je op zomeravonden de zon kon zien ondergaan. Maar het is een herfstdag nu, het is bewolkt en donker. Al vier jaar lang komen de kinderen hier elke woensdag en zaterdagavond naar toe. Het is een oase in een moeilijke wereld, een oase waar ze die wereld met hun spel en verbeelding kunnen buitenhouden.

Al die andere keren was er ook een meisje bij. Manja. Het meisje dat hen allemaal bij elkaar hield, het meisje dat de betovering in hun dagen wist te houden nadat je zoiets al lang niet meer voor mogelijk hield. Vandaag is het meisje er niet, maar aan de tak van een berkje bij de muur waarop de jongens zitten is haar zakdoek vastgeknoopt, uitgerafeld door de wind.

Dit is het begin van Manja, De vriendschap van Vijf kinderen. Een begin dat eigenlijk het einde is. Als lezer weet je meteen dat er iets ingrijpend is gebeurd, al heb je er nog geen idee van wat.

In het eerste hoofdstuk van de roman, worden al die kinderen verwekt. Bijzonder toch, voor een boek dat eind de jaren dertig van de vorige eeuw verscheen en dat geschreven is door een jonge vrouw:  het boek begint met bedscènes.  De kinderen worden verwekt uit gewoonte, uit haat, uit onverschilligheid, sommige ook echt uit liefde en Manja, Manja die wordt verwekt bij twee mensen die elkaar nog maar pas ontmoet hebben, tijdens een concert van Das Lied van der Erde van Gustav Mahler. Manja wordt verwekt bij twee mensen die heel even diepe troost en ontroering  gevonden hebben in de schoonheid van muziek.

Vervolgens duikt het boek afwisselend het ene en dan weer het andere gezin in. Lees verder

‘Schrijven is kiezen voor het leven.’

‘Verhalen zijn helaas niet bulletproof’, zegt David Grossman stilletjes. ‘Ik heb gedaan wat ik kon.’ Het is een van de vele beklijvende momenten tijdens het gesprek met de auteur in een volle studio 4 in Flagey, afgelopen dinsdag. Een impressie.

‘Is het wel verantwoord om je kinderen op te voeden tot gevoelige, open mensen met vertrouwen, als ze moeten opgroeien in een harde realiteit als die van Israël? Het is een vraag die mijn vrouw en ik ons vaak gesteld hebben’, vertelt David Grossman ergens midden in het vraaggesprek. ‘En het antwoord was altijd: ja. Want anders zijn we echt verloren, dan heeft de oorlog ons echt verpletterd.’ De Israëlische schrijver was in Flagey te gast in de reeks ‘Het Europa van de schrijvers’,  naar aanleiding van de Franse vertaling, bij éditions Seuil, van zijn roman Een vrouw op de vlucht voor een bericht. Het Beschrijf was mede-organisator, journalisten Jacques de Decker en Kerenn Elkaïm stelden de vragen. Dat David Grossman zelf een open en gevoelige man is lijdt geen twijfel. Lees verder