De trein naar Landen

Ze waren met z’n drieën, ze liepen over het perron en het was niet duidelijk of ze echt vrienden waren of een los verband van jonge mensen die hoopten dat het met z’n drieën beter was dan alleen. Ze hadden een gitzwarte huid, ze droegen dikke anoraks bij zich, eentje had nog een warme muts op. Ze lachten ontspannen, grapten met elkaar en ik vroeg me af: zijn dit nu van die jongens die de zee zijn overgestoken? Hoe kunnen ze zo in hun schik zijn na alles wat ze hebben meegemaakt? Iedereen op het perron werd vrolijk van hun luchthartigheid. Ze namen dezelfde trein als ik, tot mijn verbazing, want mijn trein trekt het Hagelandse en Haspengouwse platteland in. In het dorpje waar ik af stap had de conducteur een van hen uit de trein gezet. Hij had geen kaartje. En ook geen papieren. En in het dorpje waar ik de trein uit stap is werkelijk niets te zoeken. En het was al avond. De jongen smeekte om weer op de trein te mogen. Dan moet ik er de politie bijhalen, zei de conducteur. De jongen smeekte nog. Dat hij in de eerstvolgende stad zou uitstappen, zei hij. Ik keek ernaar en dacht: zo meteen breng ik hem wel met de wagen naar die stad. En ik dacht: eerst geef ik hem een bord van de spaghetti die thuis op me staat te wachten. En net toen ik dat dacht, en net voor de deuren van de trein weer zouden sluiten zei de conducteur: allee, kom in de trein. En het is zo gek, te bedenken wat die ene seconde van aarzeling voor verschil zou hebben gemaakt. Misschien had hij zijn compagnons niet meer teruggevonden. Misschien waren er heel andere dingen met hem gebeurd dan nu.

Advertenties

Het woord aan jou

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s