Dekens op het trottoir

‘Depuis que ma femme est morte, j’ai perdu mes élégances.’ Het is zo’n jaar of twintig geleden dat ik rond deze tijd voor de weekendbijlage van De Standaard een reportage schreef over de daklozen in Brussel. Ik volgde er één de hele dag. Hij werd gefotografeerd voor de Delhaize bij de Beurs. Op het raam was een gigantische champagnefles geschilderd waar net de kurk van af sprong. Zo’n oude man, met een loden jas, een dikke baard en een fles in een bruin papieren zak: het is niet zo moeilijk daar tegen te kunnen. Veel moeilijker was het gisterenavond, toen ik nog laat van de Beursschouwburg naar het Centraal Station terugliep. Daar op die route, tussen Winterpret en Grote Markt, de mensen te zien zitten in hun burchtje van volle valiezen. Dat nest van dekens, waarin tussen man en vrouw de contouren zichtbaar waren van twee slapende kinderen. Ik kwam van een avond vol kortverhalen. Er liep veel volk op straat. En plots was niet meer duidelijk wat werkelijkheid was, en wat fictie.

Advertenties

Het woord aan jou

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s