Gieren

etourneau_stmay_c_teyssierWe reden langs een smalle weg vol haarspeldbochten de ravijnwand omhoog en parkeerden de wagen aan het begin van de hoogvlakte. We wandelden door een kleine perzikboomgaard waaruit een oorverdovend getjirp van cicaden opklonk. Een eindje verderop kwam je boven aan de steile rotswand uit, waar je de grote aaseters op ooghoogte kon zien rondcirkelen.  

Een koppel gieren had zich van de carrousel losgemaakt en cirkelde steeds hoger de lucht in. Met onze hoofden achterover in onze nek zagen we hoe ze verder opstegen om dan, in een perfecte choreografie, de glijvlucht aan te vatten, het ruwe, onontgonnen gebergte in. Ik keek ze na. Hoe ze statig wegzweefden, hogepriesters van de dood.

Schrijver en blogger Caspar Visser ’t Hooft nodigde me uit een column te schrijven voor zijn blog Schrijver in Frankrijk. Het werd iets over de streek waarover Jean Giono schreef in De man die bomen plantte. over gieren, een nare gebeurtenis en wat de kranten ervan maakten. het hele verhaal leest u hier.

 

Advertenties

Het woord aan jou

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s