Die nachten in het Mollendaalbos

Breien, met de hond gaan wandelen en lezen, dat had ik me voorgenomen die laatste week voor de kerstvakantie. Een stilteretraite aan de rand van het Meerdaalwoud, waar ik van een vriendin een heerlijk boswachtershuis te leen kreeg in ruil voor de zorg voor de twee poezen en een hoogbejaard hondje. Het draaide anders uit.

De droom was er al een tijdje: in eigen beheer schrijfworkshops geven. Aangemoedigd door zoveel ex-cursisten die me vroegen wanneer ik nog eens een schrijfcursus gaf. De weken voordien had ik samen met een vriendin en voornaamgenote zitten brainstormen: namen, locaties voor de cursussen, inhouden, formats, prijzen… Moeilijke knopen om door te hakken, vooral die namen, want bedenk iets waar ‘zin’ of ‘schrijf’ in voorkomt en het bestaat al. Het land van de schrijvers en schrijfdocenten is goed bevolkt. Je zou er eigenlijk een beetje moedeloos van worden, en ja, de voornaamgenote en ik waren toe aan vakantie.

Dus daar zat ik, op die bank bij de kachel, toe aan vakantie, met een ingewikkeld breiwerk op de schoot –intarsia en kabels, voor de kenners, er komen heel wat klosjes wol aan te pas. Het was al donker, de breinaalden tikten en na een rij of tien kwam het: ‘Reizigers in fijne woorden’, zou dat geen fijne baseline zijn voor iets dat we ‘De Schrijfkaravaan’ zouden kunnen noemen? Een karavaan, jawel, want we zouden rondtrekken, van bijzondere plek naar bijzondere plek, plekken die op zich al een bron van inspiratie konden zijn. Een zo’n plek had ik al gevonden, via via, via lieve vrienden en vriendinnen die me tips hadden doorgestuurd.

Het moet een uur of negen geweest zijn van mijn eerste avond in het boswachtershuis. Het was meteen ook het laatste uur van mijn stilteretraite. Wat volgde was een soort mentale stormloop. Googelen, ideeën op papier zetten, mij verdiepen in de do’s en dont’s van webhosting, spelen en knutselen met wordpress, afspraken maken met Arend, de man die met veel enthousiasme zijn prachtige schuur beschikbaar wil stellen voor de eerste cursusreeks, collega’s aanspreken, nog meer knutselen met wordpress (en vloeken zo nu en dan), vaak tot diep in de nacht.

De poezen en het hondje hebben elke dag hun eten gekregen en gelukkig lieten ze zichzelf uit. Het grootste gedeelte van de dag en nacht lagen ze met z’n gedrieën op de bank bij het bureau waar ik aan het werken was. Hopelijk vond het hondje het niet erg dat ik het maar één keer mee gesleurd heb voor een wandeling, ik was niet echt de ideale huiszitter. Het breiwerk is tijdens die week bij het Mollendaalbos voor geen centimeter verder opgeschoten. Wat er die dagen en nachten bij het Mollendaalbos wel groeide vind je hier.

Advertenties

Het woord aan jou

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s