Denk alsjeblieft ook aan de kinderen

‘Kijk mama, wat een gekke meneer die zich in een paard heeft verkleed’ Zijn stemmetje hoog, hij weet niet echt zeker of dit grappig is. Ik neem het DS weekblad van hem over – het zat tussen het dikke pak van de weekendkrant, ik had het nog niet gezien. Ik blader. Een huilend jongetje dat zichzelf een pistool tegen het hoofd houdt (een speelgoedpistool, lees ik, maar mijn vijfjarige kan niet lezen), een volledig verbrande vrouw, een dood jongetje in Sarajevo, de ogen nog open, een dikke man die zichzelf heeft laten kruisigen, een Oegandees kleutermeisje waarvan beide handen geamputeerd zijn nadat ze in het vuur was geworpen (gelukkig kan mijn vijfjarige de tekst bij deze foto niet lezen), een volledig in een latex kleed ingepakt persoon, geen ogen of armen te zien, poedelnaakte mannen met maskers op hun hoofd,  ingespannen als paarden voor een koets, een dikke man die op handen en knieën naast zijn hond zit, je staart naar zijn naakte kont en vermoedt de voederbak… Het is maar een greep uit de foto’s die in dit weekblad staan. Niets vermoedend op tafel gelegd, opgepikt door argeloze vijfjarige.

Wat doen zulke beelden met een kind? Een jongetje van vijf kan dat niet plaatsen. ‘Ja, maar, je moet dat dan kaderen als ouder’, hoor je dan. Een:  je bent er niet altijd bij als ze zo’n blad inkijken. Twee: hoe kader je dit dan?  Drie: zelfs al kader je: beelden spreken hun eigen taal, zoeken hun eigen weg door ons bewustzijn. Ik herinner me nog als de dag van gisteren de televisiebeelden van een bebloede man die op een draagbaar door een hysterische massa wordt meegevoerd. Het was ergens in Azië, Viëtnam of zo stel ik me voor. Het beeld kwam op het televisiejournaal, ik was nog klein. Dat die meneer stout was geweest, ‘kaderde’ mijn vader.  Dat hielp geen zier tegen de nachtmerries die ik er aan overhield.

Het thema van dit DS Weekblad was ‘schaamte’. Dat had ik wel begrepen. Past in een reeks die de Standaard gaat brengen over Grote Gevoelens. Welke grote gevoelens wil DS nog brengen? Pijn, haat, afgrijzen, angst… Met bijbehorende, esthetische, paginagrote foto’s?  Ik zeg niet dat dergelijke foto’s niet gepubliceerd mogen worden. Maar niet in een krant die je argeloos op de tafel legt.

Ik was blij dat het niet De Standaard was die paginagrote foto’s van gemartelde kinderen in Homs bracht. Ik had ze gelukkig op tijd onderschept, mijn vijfjarige heeft ze niet gezien. Ik was blij dat de Standaard bij de special rond het ongeval in Sierre koos voor een beeld van de tunnel als opener, krachtig en sereen. Ik vertrouw erop dat mijn krant de lijn weet te bewaken. Maar blijkbaar zijn de lijnen verschoven naar een plek waar ik als moeder niet meer achter kan staan.

Mag ik redacties van algemene tijdschriften en kranten vragen om toch ook rekening te houden met kinderogen als ze beelden plaatsen?

 

 

Advertenties

One thought on “Denk alsjeblieft ook aan de kinderen

  1. Ik vind sowieso dat er nogal losjes wordt omgesprongen met beelden en informatie in de media. Soms heb ik de indruk dat de grens tussen informatie en sensatie heel dun wordt. Shockeren is angst en paniek zaaien en heeft in mijn ogen niks meer te maken met correct informatie verschaffen. Ik wéét wel dat er vreselijke dingen gebeuren op deze wereld, maar ik hoef ze niet te zien. Beelden maken mensen kapot en dat beseft de media soms niet. Ik wil ook niet dat mijn kind al went aan zulke beelden…

Het woord aan jou

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s