Elk kind zijn eigen label?

Almaar meer kinderen krijgen een etiket opgeplakt en moeten medicatie nemen omdat hun gedrag als storend wordt beschouwd. Maar hoe kijken kinderen zelf naar zo’n label? En zijn ze ermee gebaat?

‘Rilatine geneest niet. Het onderdrukt alleen maar bepaalde zaken. Waardoor kinderen ook niet leren om op een andere manier met hun prikkels om te gaan. Door die labeling en medicalisering ontzeggen we kinderen voor een stuk de mogelijkheid om verantwoordelijkheid te nemen voor hun gedrag. Om zelf regulatiestrategieën te ontwikkelen voor hoe ze zich kunnen verhouden tot anderen en de maatschappij. We ontzeggen kinderen de mogelijkheid om over de schreef te gaan zodat ze zichzelf daarna kunnen corrigeren. Medicatie laat toe dat bepaalde vragen niet gesteld moeten worden, maar maken we kinderen daar op termijn niet chronisch afhankelijk door?’, Stijn Vanheule, de Gentse professor psychodiagnostiek die in opdracht van het Kinderrechtencommissariaat een onderzoek leidde naar hoe kinderen de diagnose van een gedragsstoornis ervaren. Isabelle Rossaert tekende een tweegesprek op tussen hem en kinderrechtencommissaris Bruno Vanobbergen, en luisterde naar twee jongeren ‘met een etiket’ voor het novembernummer van Psychologies.

 

Advertenties